Amsterdam zaterdag 18 augustus 2018
HOME     MENU     AGENDA   DE WC DEUR POëZIESLAG INSCHRIJVEN CONTACT

TERUG


De verslagen zijn terug!!! Na een succesvol presentatie-intermezzo van Dhr. den Bakker is hij nu weer terug in z'n favorite rol van verslaggever...

PoŽzieslag Februari 2009, 11e seizoen

"Komprij is er ook" zegt een vrouw tegen de vrouw naast haar.
'Echt waar?'
Ze zitten buiten op het bankje en roken allebei een sigaret.
Er liggen dekentjes over hun benen tegen de kou.
"Ja,ja: die zit in de jury." legt de vrouw uit.
'Oh, nou; ik weet niet of ik die zou herkennen hoor.'
"Het is die oude man, aan dat tafeltje."
'Oh, is dat 'em? Goh...' De andere vrouw tuurt naar binnen.
"Ja, hij wordt echt oud, he"
'Inderdaad zeg. Die Vinnekoog zou ik nog wel herkennen, maar die Komprij niet hoor.'
Ik sta naast Pessoa, maar die zegt niet veel en hij heeft het ook niet koud.
"Hij woont in Italie tegenwoordig."
'Wie? Die Vinnekoog?'
"Nee, Komprij." zegt de vrouw.
'Wat doet hij hier dan?'
"Hij zit in de jury."
'Spannend hoor. Zullen we weer naar binnen? Ik krijg het koud.'
De vrouwen gooien de dekentjes in de kist en gaan naar binnen.
Pessoa blijft zitten en aait de kat.
Ik rook nog maar een extra sigaret en zo begint de Festina Lente Poezieslag van dinsdag 17 Februari.

Tsja.

Je kunt (om met de woorden van Albert Hogendijk te spreken) 'van haar houden als het leven', of andersom, en haar vragen of ze 'de gordijnen dicht wil doen' en dan heb je daar gelijk in; 'gelijk het gelijk aan de loodgrijze horizon', maar waarom zou je?
Je kunt luisteren naar Peter M. van der Linden, want die stelt vragen als; 'en, gaat u vandaag nog moorden, buurman'. En daar zou je dan een antwoord op kunnen hebben, met je prenatale karma. Of niet, maar dan komt dat in het geval van mevrouw Timmerman niet door de reiki, de yoga of de meditatie over haar 'levensstroom', want dat soort 'unheimliche gevoelens' van een vrouw in de overgang, zijn niet bang voor een stukje 'angstige onzekerheid'. En er zijn ook 'geen posters van', volgens Jurgen Smit, 'dus laten we Vivaldi nemen'.
P. Dammers neemt liever een vampier op papier, maar Graaf Vehnmeier zet haar net zo makkelijk weer op de trein, 'tastend naar haar naam'. En dat 'kwelt, toegegeven, nostalgisch'. En dat doet het vaker en zo ook bij X van der Drift die 'slechts vissers trekt, gekomen op de brommer', maar hey: het is de eerste ronde en we moeten allemaal nog ergens heen. Naar buiten het liefst; om een sigaret te roken met die 'Komprij' en zijn lange haar... en daarna door naar de tweede ronde.

Daarin begint Van der Drift  met 'komt  'ie binnen, met een mop' en 'begint 'ie tegen de intercom', maar zo grappig was dat nou ook weer niet. En dat moet mevrouw Timmerman begrijpen want die weet alles over 'de humane ervaring van angst en verdriet'... Zou er ook een andere ervaring zijn, vraag ik me dan af, 'mijn hart verzwaard met duizenden gedachten die mijn hoofd doorboren'. Ik bedoel: als je echt van 'de littekens van het leven' af wilt, kun je er maar het beste een scherp mes bij pakken, want met gedichten loop je risico's. Zo zou je voor kunnen komen in Peter M.'s gedicht over de dichters en slammers. Maar de enige die daar dan baat bij heeft, is Peter M. zelf...
Je zou natuurlijk ook het tegenovergestelde kunnen proberen, dat je 'alles in een flits ziet, een fractie van secondes, in TL wat tentoonstelt', want 'het leven is een zwaktebod' volgens Vehnmeier, dus waarom de poezie niet? Jurgen Smit wordt daar dan wel geïrriteerd van, maar die 'rochelt' toch alleen maar 'sephia', dus dat maakt je dan niet uit, en ook niet 'hoe je het afsnijdt'.

En 'alsof cliche's in pyjama ineens wel draagbaar zijn', zeg maar, zo staan wij dan buiten, of we zitten er, met dekentjes, en sigaretten en overburen die nergens weet van hebben, omdat de beamer het niet beamt of omdat het simpelweg niet past in de marges van de nacht.
En dan is er een finale.

En daarin wilde Jurgen 'naar Moermansk, want dat klonk zo mooi', terwijl Xander juist terug wilde naar 'het baarmoederparadijs' want 'als er niets te vrezen valt, zie hier; mijn grootste angst'. Maar je kunt de oplossing ook een keertje niet in de one-liners zoeken, en je uiten in verf op doek en er van een afstandje naar kijken, als het af is en het er hangt, en dan denken 'dit schilderij beschermt de muren tegen mij', zoals Peter dat doet, en dan weten dat het goed is.
Waarom niet?
Met Komprij in de jury kan er van alles gebeuren; je houdt van asperges of mandarijnen.

Dus zo kan het gebeuren dat Jurgen deze poezieslag wint en Peter de publieksprijs en een wildcard krijgt. Die gaan we beiden nog eens terugzien op de brug, maar voor het zover is, en 'de dood is niet veel meer dan; volgende week een nieuwe halen'... die ene heet Komrij-zonder-P en woont in Portugal, die andere heet Vin-KEN-oog en die zit wèl in de jury, en die kerel naast je op dat bankje, in het brons, met die kat, zei ooit ?whoever, when he dies, leaves on paper a beautiful line of poetry has left the heavens richer and the earth too?... en daar doen we het voor.

 

Martijn den Bakker